Aleksander Bregman (ur.14 sierpnia 1906 w Warszawie – zm. 8 sierpnia 1967 w Londynie) – polski dziennikarz i publicysta.

Studiował nauki polityczne w Wiedniu, Paryżu i Genewie. Współpracował z tygodnikiem sportowym "Stadion", "Epoką", " Kurierem Porannym" i "Gazetą Polską".

W roku 1932 został korespondentem Polskiej Agencji Telegraficznej przy Lidze Narodów. Od 1935 do wybuchu wojny redagował dział zagraniczny "Expressu Porannego".

W styczniu 1940 r. wstąpił do Armii Polskiej we Francji i skończył szkołę podchorążych artylerii. Po klęsce Francji w czerwcu 1940 ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Podczas pobytu w Szkocji w latach 1941-1942 współredagował "Nowiny" oraz "Dziennik Żołnierza".

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Został redaktorem naczelnym "Dziennika Polskiego". Jako jedyny polski dziennikarz uczestniczył w całym przebiegu konferencji założycielskiej ONZ w San Francisco (od kwietnia do końca czerwca 1945 r.) Publikował m.in. w londyńskich "Wiadomościach", "W drodze" i w prasie brytyjskiej. Działał w emigracyjnym Polskim Ruchu Wolnościowym "Niepodłegłość i Demokracja" obok m.in. Jana Nowaka-Jeziorańskiego i Jerzego Lerskiego.

Autor licznych publikacji z dziedziny polityki międzynarodowej wydawanych po polsku, francusku i angielsku. Jego bestselerową publikacją jest wielokrotnie wydawany "Najlepszy sojusznik Hitlera" – monografia współpracy niemiecko-sowieckiej w latach 1939-1941.